Ταξίδια

Απόσπασμα από το δημοσιευμένο κείμενο «Εικόνες από μια εκδρομή. Κάιρο – Σινά 2006»
στο περιοδικό Alumnus τον Ιούνιο του 2007.

Μας είπαν ότι υπάρχει οξύ πρόβλημα στέγης στο Κάιρο λόγω αστυφιλίας. Μας είπαν ότι στα παλιά κοιμητήρια των Μαμελούκων, χιλιάδες άνθρωποι κατέφυγαν για να βρουν στέγη (η αιγυπτιακή πρωτεύουσα σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΗΕ είναι η πιο πυκνοκατοικημένη αστική περιοχή του κόσμου). Δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε και τα επισκεφθήκαμε. Απίστευτο αυτό που αντικρίσαμε. Ένας ολόκληρος πληθυσμός ζει σε μεσαιωνικές συνθήκες διαβίωσης. Το υδραυλικό και αποχετευτικό σύστημα, ανύπαρκτο. Και όμως, οι άνθρωποι επιμένουν να ξυρίζονται μπροστά σ’ ένα μουσλούκι, με ένα κομματάκι σπασμένο καθρέφτη και κουβαλητό νερό. Βρίσκεις εκεί όλα τα «αρχαία» επαγγέλματα και ό,τι παμπάλαιο μηχάνημα φαντάζεσαι. Και οι ιδιοκτήτες των τάφων τους αφήνουν να μένουν. Πέρα, φαντάζομαι, από ανθρωπιστικούς λόγους, επειδή ακόμα διατηρούν την φαραωνική αντίληψη ότι κάνουν παρέα στους νεκρούς τους. Εκπληκτικό το πώς τρυπώνουν τα παλιά πιστεύω μέσα στα νέα. Το μόνο κτίσμα που δεν έχει καταληφθεί και που φυλάγεται είναι αυτό που στεγάζει τους τάφους της οικογένειας του Μοχάμεντ Άλι. Η φτώχια και η εγκατάλειψη στην περιοχή είναι εμφανής, όμως αναδύεται μέσα από αυτές μια ζωτική, ανθρώπινη παρουσία. Η βοήθεια προς τον συνάνθρωπο στον καθημερινό του αγώνα, μοιάζει να είναι ο συνδετικός ιστός αυτής της μεγάλης συνοικίας.

Σήμερα σκέφτομαι…….
παρ’ όλη την φτώχια και την υποβάθμιση, το Κάϊρο είναι μια πόλη με ταυτότητα. Μπροστά στην πρόκληση της παγκοσμιοποίησης ας μην χάσει η Θεσσαλονίκη την ιστορία της και την ανατολίτικη ατμόσφαιρά της.

 

Απόσπασμα από το δημοσιευμένο κείμενο «Russia»
στο περιοδικό Alumnus τον Δεκέμβριο του 2004

Στην Ρωσία το είχα μεράκι να πάω από τότε που πήγαν οι συμφοιτητές μου του Πολυτεχνείου, στο τελευταίο έτος της Αρχιτεκτονικής στην καθιερωμένη εκδρομή των αποφοίτων, και εγώ δεν πήγα. Οι προσδοκίες μου δικαιώθηκαν.

Η Μόσχα είναι σήμερα μια σύγχρονη μεγαλούπολη με πολύ κόσμο (εννιά εκατομμύρια) και με ιδιαίτερα όμορφες γυναίκες (μας έκαναν πραγματικά εντύπωση), με μεγάλα μπουλεβάρ, πλατείες και πάρκα που συνεχίζουν να κοσμούνται από αγάλματα (άλλα αυτήν την φορά, λείπουν εκείνα της Οκτωβριανής Επανάστασης), με εκκλησίες ανοιχτές που λειτουργούν ξανά κάθε Κυριακή, ωραία δημόσια κτίρια αλλά και πολλά καταθλιπτικά “σταλινικού” ρυθμού, με σταθμούς μετρό που είναι συγχρόνως αξιοθέατα και μνημεία τέχνης, με ένα ζωντανό ιστορικό κέντρο που μετασχηματίζεται προς την ευρύτερη περιοχή της Μόσχας σ´ενα πολεοδομικό σύμπλεγμα σύγχρονων προαστίων και πάμφτωχων γκέτο ενώ ταυτόχρονα φιλοξενεί όλους τους γνωστούς οίκους μόδας, πολλούς από αυτούς στεγασμένους στο εντυποσιακότατο εμπορικό του κέντρο Γκούμ.

Η Μόσχα είναι πόλη των αντιθέσεων, με θεάματα, μουσεία, εστιατόρια, καφέ, κλάμπ, καταστήματα, που όσο κι αν πέφτουν οι τιμές για τους ντόπιους δεν παύουν να είναι ακριβά για έναν πληθυσμό στην συντριπτική του πλειοψηφία φτωχό.

Σήμερα σκέφτομαι…….
θα μπορούσαμε να αλλάξουμε μαζί τις μεγάλες αντιθέσεις που βιώνουμε σε κάθε μεγαλούπολη;;
πλούσια προάστια και ιστορική αίγλη από τη μια, και από την άλλη φτωχογειτονιές και σύχρονη θλίψη;