Αρθρογραφία

Αφιερωμένο στην μητέρα του ειδικού παιδιού
Από μία εκδήλωση αφιερωμένη στο παιδί με ειδικές ανάγκες τον Μάιο του 2003.

arthrographia1Καμιά φορά μέχρι τώρα, είτε σαν παιδί είτε σαν μητέρα, στις 10 του Μάη, ημέρα της γιορτής της μητέρας, δεν συγκινήθηκα τόσο, δεν αισθάνθηκα τόσο όμορφα, δεν ένιωσα τόσο δυνατά την άλλη διάσταση της μάνας. Την διάσταση που ενώνει όλες τις μητέρες σε μια κοινή προσπάθεια αγάπης και στοργής, αφοσίωσης και φροντίδας για την ευτυχία και μακροζωία των παιδιών όλου του κόσμου. Την διάσταση που κάνει όλες τις γυναίκες ΜΑΝΕΣ. Αυτές που είχαν την ευλογία ν’ αποκτήσουν παιδιά αλλά και αυτές που δεν απέκτησαν ποτέ, αυτές που έχουν τα παιδιά τους αλλά και αυτές που τα έχασαν, με όποιο τραγικό τρόπο και αν αυτό συνέβη. Αυτή την διάσταση που είναι κινητήριος δύναμη της τυφλής προσφοράς προς όλες τις κατευθύνσεις και συγχρόνως πηγή ενός ιερού αισθήματος καθήκοντος που δεν στερεύει ποτέ.

Σήμερα σκέφτομαι…
και όμως μας έχουν συνέχεια ανάγκη οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες. Πάντα κάτι καλό ξεκινάει αλλά στο τέλος κολλάει.
Ας μπει επιτέλους σε προτεραιότητα η τήρηση όλων των σχετικών ρυθμίσεων και διατάξεων.

 

Αποσπάσματα από το δημοσιευμένο κείμενο «Δύο μαγικές συναυλίες σε μια μαγική πόλη»
στο περιοδικό Alumnus τον Οκτώβρη του 2003.
Αυτό που απολαύσαμε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στην Πράγα και που ήταν ο σκοπός του ταξιδιού μας, ήταν οι δύο υπέροχες συναυλίες που έδωσε η χορωδία των αποφοίτων του σχολείου μας, αποτελούμενη από πενήντα χορωδούς, υπό την διεύθυνση της ταλαντούχου μαέστρου Μαίρης Κωνσταντινίδου, με την άψογη συνοδεία της Θεανώς Φιγκιώρη στο πιάνο.

Η πρώτη συναυλία δόθηκε στην Ευαγγελική εκκλησία του Αγίου Σαλβατόρ στο κέντρο της Παλιάς Πόλης.

Εμπειρία ανεπανάληπτη ήταν ν’ ακούς το Requiem του Puccini, το Pater Noster του Liszt και το Panis Angelicus του Franck να τραγουδιούνται με την συνοδεία εκκλησιαστικού οργάνου και της βιόλας που έκλαιγε στα χέρια του νεαρού σολίστ Δημήτρη Κάκου. Οι φωνές απογειώνονταν και επέστρεφαν σε μας από το θόλο του ουρανού. Και όλα αυτά μέσα σε μια λιτή και απέριττη εκκλησία και σε μια ομιχλώδη απ’ το λιγοστό φως κατανυκτική ατμόσφαιρα.

Το απόγειο όμως της χορωδίας ήταν η συναυλία που δόθηκε την επόμενη μέρα το πρωί στο Ναό του Αγίου Νικολάου, ένα πανέμορφο του 18ου αιώνα μπαρόκ κτίριο που δεσπόζει στην βόρεια πλευρά της πλατείας της Παλιάς Πόλης, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Κίλιαν Ντιζενχόφερ.

Στην επιβλητική σκάλα του Ναού με ακροατήριο όλο το κοινό της πλατείας τραγούδησαν οι χορωδοί τον «Ναμπούκο» του Βέρντι a capella, μια πολύ δύσκολη μουσική. Ανατρίχιασα από συγκίνηση παρακολουθώντας τους, ακούγοντας τα θερμά χειροκροτήματα και βλέποντας πλήθος κόσμου να τους ακολουθεί για να τους απολαύσει μέσα στην εκκλησία, εκεί όπου η τρομερή ακουστική κάνει το θαύμα της. Το ρεπερτόριο αυτή τη φορά περιλάμβανε εκτός των άλλων και τρία θαυμάσια χορωδιακά αποσπάσματα από τις όπερες “il Trovatore”, “Macbeth” και “I Lombardi” του Verdi.

Μέσα στο λουσμένο από το χρωματιστό φως των βιτρό εσωτερικό τουναού, τι Macbeth ήταν αυτός, τι συναυλία ήταν αυτή! Η πλαστικότητα του ήχου, η ομοιογένεια, η τονική ευστάθεια, ο καταμερισμός και η ισορροπία των φωνών σ’ εντυπωσίαζαν και περισσότερο ο πλούτος του ήχου και η ερμηνεία των κομματιών, μια ερμηνεία με προσωπικότητα πραγματικά μοναδική. Η μαέστρος, Μαίρη Κωνσταντινίδου, πρέπει να αισθάνθηκε περήφανη για την χορωδία της.

Σήμερα σκέφτομαι…
η τέχνη δεν είναι μόνο διασκέδαση. Είναι το κυριότερο: η κινητήρια δύναμη για την δημιουργικότητα. Τώρα την χρειαζόμαστε ακόμη πιο πολύ.

 

Απόσπασμα από το δημοσιευμένο κείμενο «Ο οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επισκέπτεται το σχολείο μας»
στο περιοδικό Alumnus τον Οκτώβρη του 2003.
Απλός, προσιτός, γαλήνιος με μια γλυκύτητα, ευγένεια που μαγνητίζει και συγχρόνως μια αυστηρότητα που καθηλώνει, βρισκόταν εκεί μπροστά μας, μια ανάσα από μας. Επιβλητική μορφή, με λόγο σοφό που πηγάζει από ένα ανήσυχο πνεύμα, μοντέρνο, από ένα μυαλό ανοιχτό και προβληματισμένο από όλα τα τρομερά που συμβαίνουν στους καιρούς μας, μα προπάντων από μία ψυχή γεμάτη αγάπη προς όλους και ανοιχτή σε κάθε καλοπροαίρετο, εποικοδομητικό διάλογο, προσωπικότητα σπάνια και πολύτιμη.

Απευθύνθηκε κυρίως στους μαθητές, στα παιδιά που τα έχει εξάλλου ιδιαίτερη αδυναμία. Μίλησε για τιμιότητα, δικαιοσύνη, φιλαλήθεια, φιλοπονία, μα πάνω απ’ όλα για αγάπη. Αρχές ανυπέρβλητες που πρέπει να διέπουν την συνείδηση, να καθοδηγούν το πνεύμα και την γνώση.

Ήταν μεγάλη τιμή για εμάς η επίσκεψή του και από την ευλογία του πήραμε νέες δυνάμεις και περισσότερο κουράγιο για να παλέψουμε καθένας χωριστά για τα ιδανικά του και μαζί για την ειρηνική και αρμονική συνύπαρξη όλων των ανθρώπων, των θρησκειών και των πολιτισμών, σε ένα περιβάλλον που δεν θα απειλείται από οικολογική καταστροφή. Ένας αγώνας που έγινε σκοπός ζωής για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Ουτοπία; Δεν νομίζω. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε την αναγκαιότητα της πραγματοποίησης του οράματος αυτού, σε έναν κόσμο που τώρα όσο ποτέ άλλοτε μαστίζεται από επικίνδυνο φανατισμό και οικονομική παράνοια.

 

Σήμερα σκέφτομαι…
η αγάπη για τον άνθρωπο όλο και περισσότερο χάνεται, και έτσι αυξάνονται ακόμη περισσότερο τα προβλήματα της πόλης.
Και όμως, η πόλη είναι οι άνθρωποί της και λιγότερο τα κτίρια και οι δρόμοι.

 

Απόσπασμα από το δημοσιευμένο κείμενο «Συνάντηση Έτους Αρχιτεκτόνων 1971-76»
στην περιοδική έκδοση «Πολυμήχανο» της Πολυτεχνικής Σχολής του Α.Π.Θ., 2009.

Βρεθήκαμε για πρώτη φορά μετά από 32 χρόνια και ήμασταν πολλοί, 65 άτομα. Κανείς δεν το περίμενε. Και ευτυχώς αναγνωρίσιμοι ακόμα. Ανάκατα συναισθήματα, χαράς, έκπληξης, νοσταλγίας, λύπης. Ο τόπος, το γνωστό κυλικείο της Αρχιτεκτονικής. Πιο ανεβασμένο απ’ ό,τι το θυμόμασταν. Τελικά, καλή η ιδέα να βρεθούμε εκεί. Σε γνώριμα εδάφη και αγαπημένα. Ήρθαν και καθηγητές μας, ωραίοι όπως τότε, που μας συμπαραστάθηκαν στα δύσκολα χρόνια του Πολυτεχνείου, στις καταλήψεις και στις πορείες μας.
Και ήρθαν από παντού. Καλά, από Αθήνα δεν το συζητάμε, οι περισσότεροι. Ήταν εξάλλου και οι περισσότεροι στο έτος. Αλλά και από Αλεξανδρούπολη, Καβάλα, Ξάνθη, Πάτρα, Μυτιλήνη, Κρήτη, Σαλαμίνα, Ελευσίνα, μέχρι και από Αμ

ερική και Γαλλία. Συγνώμη αν ξέχασα κανέναν. Και ήταν η πρώτη φορά που γινόταν κάτι τέτοιο στα μεταπολιτευτικά χρόνια της Αρχιτεκτονικής όπως μάθαμε. Μακάρι να ακολουθήσουν κι άλλα έτη. Να βρεθούμε κοντύτερα ο ένας στον άλλο. Τώρα πια παρά ποτέ, επιτακτική η ανάγκη να είμαστε σε σχέση και μεγάλη η δυσκολία να «συναντιόμαστε».

 

Σήμερα σκέφτομαι…
είμαστε διασυνδεδεμένοι (όμιλοι, σύλλογοι, παρέες…) Έχουμε δύναμη, ας το ξέρουμε.